çaresizim çaresiz..

bi anne var,,evlere şenlik..
bi anne var,,üzgün..
bi anne var,,umutlu..
bi anne var,,beklemekte..
bi anne var,,heycanlı..
bi anne var,,yorgun..

her insanın yaşadığı karman çorman duygular..kimseye yabancı olmayan,,herkesin heran yaşadığı şeyler..kimine göre eğlenceli,kolay..kimine göre içinden çıkılmaz bir oyun salonu..bazen tavan yapıp,bazen dibe vurmak gibi..ama hayat herkese ve herşeye rağmen devam etmekte..etmekte ama hayatla birlikte ne kadar ilerleyebiliyor insan..

dışarısı buz gibi..güneyliyiz ama deli bir rüzgar..rüzgarı durdursa mı karar veremeyen yağmur..yağsa herşey dinecek aslında ama o inatlı,gururlu bir beklenti içinde..farkında ihtiyacımızın olduğunun..tıpkı hayat gibi..tıpkı plan yapıp plansız yaşamak gibi..tıpkı ne zaman geliceği belli olmayan bir bebek gibi..yersiz sancı gibi..

ve bloga bunları karalarken aldığım müjdeli haber..arkadaşlarımdan biri 1 saate kadar doğuma giriyormuş,,inşallah bebişin,annenin ve etrafındakilerin hayatı hep güzel hep ışık dolu olur..tıpkı karanlık gecelerde parıldayan yıldızlar gibi..

hüzün nerelerdeydin..
ruhum sıkıntılı,,üzgün,yorgun,çaresiz..insan beyni sürekli garip oyunlar peşinde..bir rahat vermiyor..bir nefes aldırmıyor..acaba böyle düşünmek isyan oluyor mu..olmasın,,sadece iç döküş..sadece hafiflemeye çalışmak..
genelde mutlu olduğumu düşünüyorum ama kesinlikle şanslı olduğumu en azından bir çok insana göre şanslı olduğumun farkındayım..ama insan doğası maalesef..hep elde olmayanı istemek..hep keşke şöyle olsaydı nasıl olurduyu merak etmek..hep hayıflanmak..arada derede de mutlu olmak..genelde mutluyum demiştim dimi..değilmiş miyim..bunları yazarken bilemedim..bir sancı süreci..bir bilememezlik..bir karar verememezlik..

anne...hayat,nefes,ömür,sevinç,üzüntü,arkadaş,dost,vicdan..
bir çocuğa sahip diilim ama aslında 18'imde anne oldum ben..tercihlerim beni bu yöne itti..böyle olması gerekti ve bu vicdan..
onunla,sohbet etmek,dedikodu yapmak,gülmek,ağlamak..bunların hepsi arkadaşlık dostluk..
yetememek..ikilemde kalmak..endişelenmek..çaresiz hissetmek..öncelik vermek..bunların hepsiyle birlikte hayat..hiç bir tabirden asla vazgeçememek..gücün tükenmesi ama sonra yeniden anlamadan dolması..ağlamak delice,günlerce ağlamak..sonra deli gibi gülmek..

gitmekle kalmak arasında sıkışıp kalmak..gidersem herşey çok daha güzel olacakmış gibi düşünüp,kalırsam nasıl olacağını bilememek..endişe etmek..anneye ihtiyaç duymak..

aslında ben hala o,annesiyle yatakta sohbet eden,arkadaşlarıyla evcilik oynarken mutfaktan gelen mis kokularla annenin oda kapısında gözüktüğünde mutlu olan,onunla uyumaktan keyif alan ama günlüğünü karıştırdığı için ona çemkiren,,arkadaşlarımın,öğretmenlerimin,spor hocalarımla arası hep iyi olan o kadının küçük kızıyım..ve hangi ara rol değiştik bilmiyorum..biliyorum aslında ama kabul etmek istemiyorum..annemi istiyorum..

şimdi başka bir sancı..elimden geleni yapmaya çalışmama rağmen..hep bir korku..hep boş tarafı görme durumu..hep boğaz ağrısı,hep uyuma isteği..

umarım herşey biran önce en hızlısından bozulmamak üzere yoluna girer..lütfen duy Allah'ım..sana sığınıp senden yardım istiyorum..her türlü yardıma ihtiyacı olana yardım et..biliyorum düzelicek biliyorum geçicek..ama işte ben aciz bir kulum..sen güç ver sen çözüm için en hayırlı yardımı et..sana ihtiyacım var..kalp..

turuncu